Wysoki przepływ tlenu przez kaniulę nosową w ostrym niedotlenieniu układu oddechowego cd 6

Przerwy między naborem a intubacją, a także powody intubacji, nie różniły się istotnie pomiędzy trzema grupami (Tabela 2). Rycina 3. Rycina 3. Wykres Kaplana-Meiera prawdopodobieństwa przeżycia od losowania do dnia 90. Nieznaczna śmiertelność w badaniu ICU i śmiertelność 90 dni różniły się istotnie pomiędzy trzema grupami (Tabela 2 i Figura 3). Współczynnik ryzyka zgonu po 90 dniach wynosił 2,01 (przedział ufności 95% [CI], 1,01 do 3,99) w grupie standardowego tlenu w porównaniu z grupą o wysokim przepływie tlenu (P = 0,046) i 2,50 (95% CI 1,31 do 4,78) w grupie nieinwazyjnej wentylacji w porównaniu z grupą z wysokim przepływem tlenu (P = 0,006; P = 0,02 w teście log-rank) (Figura 3). Ryzyko zgonu po 90 dniach pozostało istotnie niższe w grupie o wysokim przepływie tlenu po dostosowaniu do wyjściowej oceny Upośledzonej Fizjologii Ostrej II i w przeszłości niewydolności serca (Tabela 2). Czterech pacjentów zmarło na OIOM-ie bez poddania się intubacji (dwóch w standardowej grupie tlenowej i po jednej w każdej z dwóch pozostałych grup). Śmiertelność 90-dniowa wśród pacjentów wymagających intubacji nie różniła się istotnie pomiędzy grupami (Tabela 2). Liczba dni bez respiratora w dniu 28 była znacznie wyższa w grupie o wysokim przepływie tlenu niż w dwóch pozostałych grupach (Tabela 2).
W analizie post hoc zaobserwowano znaczącą interakcję pomiędzy PaO2: FIO2 przy zapisie (.200 mm Hg vs.> 200 mm Hg) i grupą leczenia pod względem statusu w odniesieniu do intubacji (P = 0,01). W podgrupie pacjentów z PaO2: FIO2 200 mm Hg lub mniej, tempo intubacji było znacząco niższe w grupie z wysokim przepływem tlenu niż w dwóch pozostałych grupach (Figura 2B i Tabela 2 oraz Tabela S4 w Dodatku Dodatek). Ryzyko intubacji pozostawało znacząco niższe w grupie z wysokim przepływem tlenu po dostosowaniu do obustronnych nacieków płucnych, częstości oddechów i wcześniejszej historii niewydolności serca.
Częstość występowania różnych powikłań podczas pobytu na oddziale intensywnej terapii nie różniła się istotnie pomiędzy grupami (tabele S2 i S4 w dodatkowym dodatku). Spośród 40 pacjentów, którzy otrzymali nieinwazyjną wentylację jako terapię ratunkową, 19 z 26 pacjentów (73%) w grupie standardowego tlenu i 9 z 14 (64%) w grupie z wysokim przepływem tlenu zostało następnie zaintubowanych.
Komfort i bezpieczeństwo pacjenta
Po godzinie od zapisania, nasilenie dyskomfortu oddechowego u pacjentów zostało zmniejszone, a wynik duszności poprawił się przy użyciu tlenu o wysokim przepływie, w porównaniu z pozostałymi dwiema strategiami natleniania (Tabela Nie było istotnej różnicy między grupami pod względem ogólnej częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych. Wśród 18 epizodów zatrzymania krążenia 3 wystąpiło przed intubacją (1 w standardowej grupie tlenowej i 2 w grupie z wysokim przepływem tlenu). Dwóch pacjentów zmarło podczas procesu intubacji.
Dyskusja
W tym wieloośrodkowym, randomizowanym, otwartym badaniu klinicznym, ani wentylacja nieinwazyjna, ani tlen o wysokim natężeniu przepływu nie obniżały częstości intubacji (główny wynik) wśród pacjentów z ostrą hipoksemiczną niewydolnością oddechową. Wysokoprzepływowa terapia tlenowa, w porównaniu ze standardową tlenoterapią lub nieinwazyjną wentylacją, spowodowała zmniejszenie śmiertelności na OIOM i po 90 dniach.
Planując badanie, przyjęliśmy współczynnik intubacji 60% w grupie standardowego tlenu na podstawie danych z poprzednich randomizowanych, kontrolowanych badań.7,9,10 Nasze wyniki wykazały niższą wartość niż oczekiwano w grupie z tlenem standardowym. (47%), ale także wyższy wskaźnik niż oczekiwano u pacjentów leczonych nieinwazyjną wentylacją (50%)
[patrz też: dentysta poznań, chirurgiczne usuwanie ósemek, dentysta olsztyn ]

Powiązane tematy z artykułem: chirurgiczne usuwanie ósemek dentysta olsztyn dentysta poznań